AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

Deshmia Ime!
Marient Dimushi

Tani jam 24 vjeçar dhe u bëra gati gjashtë vjet që kam një mardhënje të rregullt me Perëndinë. Gjashtë vjet është një kohë e gjatë, por mendoj se dëshmija ime ndaj Perëndisë tashmë është më e plotë, sepse edhe rruga që kam ecur bashkë me Të është më e gjatë.

Si të gjitha historitë, edhe kjo e imja, e ka një filim. Unë linda në Shqipëri, u rrita në Austri dhe u shkollova në Suedi. (Detaljet po i përjashtojmë!) Si shumica e personave të gjeneratës time edhe unë u rrita me atë mentalitetin e shtetit komunist ku njerëzit indoktrinoheshin të adhuronin Partinë etj.… Vetëm se unë për vetë fatin e mirë që kam pasur të jetoja dhe të edukohesha jashtë shtetit, kam pasur gjithashtu mundësi që të rrit njohuritë e mia në lidhje me kulturën, zakonet dhe traditat fetare evropiane dhe mbarë botërore. Pra, si të thuash, kam qënë ca më i privilegjuar! Sidoqoftë në familjen tonë nuk bëhej fjalë për fe apo besim tek Zoti, ishte dicka për të cilën nuk flitej.

Gjatë kohës kur unë jetoja në Suedi unë vendosa që të bëhesha Budist, sepse unë praktikoja Taekwondo. Kisha shumë shokë në klasë të cilët shkonin nëpër kisha të ndryshme, por ngaqë nuk më dukej dicka interesante prandaj edhe nuk shkoja në kishë. Lexoja rregullisht libra të cilët bënin fjalë për artin e meditimit, kombatimit, dhe se si të rrisja cilësinë e jetesës duke përdorur forcën “interiore- ÇI“. Në fakt pasi kisha praktikuar për një kohë të gjatë fenë Budiste, e ndieja veten më të sigurtë dhe gjithashtu kisha një paqe të brendshme dhe të jashtme, besoja në vetvete. Në atë kohë kisha natyrisht edhe nja dy idhuj të vegjël të cilëve iu lutesha gati për ditë, në mënyrë që të merrja ato dhunti të cilat ato ofronin, si psh. durim, përqëndrim, forcën etj.

Në vitin 1995, kur u kthyem si familje nga Suedia në Shqipëri, pësuam njëfarë tronditjeje. Ju e dini se në çfarë situate ndodhej vendi në ato kohëra, unë nuk do t’ia dëshiroja asnjë njeriu që të kthehej në Shqipëri tamam atëherë. Duke lënë pas një të ardhme të bukur e plot premtime në Suedi, ne u munduam që të rifillonim jetën nga e para në Shqipëri. Brenda meje ishte mbledhur njëfare urrejteje, dhe e ndieja veten të zhgënjyer nga gjithcka që na kishte ndodhur. Në mendje më ishin grumbulluar një qere me pikëpyetje në lidhje me të ardhem dhe papritur nuk gjeja më përgjigje. Prapë une dija si ta kontrolloja veten dhe gjithashtu sjeljen time, por nuk dija se si të lutesha dhe se si ti largoja këto pyetje nga koka.

Një ditë të bukur, një mikesha e familjes na bëri një ftesë për të vizituar Asamblenë Ndërkombëtare Protestante në Tiranë. Ajo e kishte vëzhguar situatën tonë dhe thjesht na bëri ftesë që ne të provonim dicka të re, dhe ti jepnim një mundësi “Zotit”! Prindërit e mi ishin skeptikë ndaj kësaj ftese, kurse unë e vlerësova gëzimin me të cilin ajo na e bëri ftesën kështu që vendosa të shkoj. Shërbesa bëhej në anglisht dhe përkthehej në shqip. Mbas vizitës së parë unë u bëra i përjavshëm në kishe. Ngaqë kisha lexuar tepër për Krishtin dhe shërbesën e tij, fillova që ti analizoj gjërat më thellë, dhe gjithashtu, që ti kuptoj më mirë. Atje takova shokë, shoqe dhe njerëz të ndryshëm tek të cilët vërejta njëfarë çiltërsie dhe gëzimi. Ata ishin të interesuar që të dinin për ato gjëra me të cilat isha marë unë dhe më pritën, si të thuash, me krahë hapur. Vërejta gjithashtu, se unë nuk e kisha atë farë gëzimi dhe ngrohtësie që kishin ata.

Mbas një gjysëm viti, pastori i grupit të rinisë më ftoi që të merja pjesë në një aktivitet bashkë me ta. Grupi i rinisë do të shkonte për kamp në Dhërmi. Mua më kujtoheshin kur më tregonin shokët për grupet e rinisë që shkonin për kamp në Suedi, ku pinin shumë alkohol dhe bënin horrlliqe. Pandeha se edhe këtu do të ballafaqohesha me një gjë të tillë. Përkundrazi, këta më të vërtetë që kishin Zotin në qëndër të aktivitetit të tyre. Një natë nuk po më zinte gjumi, sepse e gjithë jeta ime po më sillej vërdallë në kokë, si një ëndër e çuditshme. Tani që unë po e ndjeja veten mirë në mesin e tyre, filluan që të më dalin në sipërfaqe shqetësimet dhe mundimet që unë i kisha mbajtur brenda prej aq kohe. Të nesërmen unë u tregova që të gjithëve për ëndrën time dhe gjithashtu që e ndieja veten të raskapitur, doja që tia dorëzoja jetën time Jezusit. Ata u lutën për mua dhe kështu që u bëra i krishterë. Më parë kisha lexuar shumë për kristianizmin, kështu që e dija se kujt isha duke i thënë po – Jezusit!

Sot jam përsëri në Suedi dhe e kam marë Zotin me vete. Biles jam aq i bekuar saqë e falënderoj Zotin përditë për gjithçka që Ai ka bërë në jetën time. Jam duke studjuar, po punoj dhe po banoj në kryeqytetin e Suedisë. Të gjitha kanë qënë një bekim nga Zoti, dhe rezultat i lutjeve të shumta dhe punës së vullnetshme. Zoti është i mrekullueshtëm Psalmi 139:4-6

Kthehu tek faqja: Dëshmi

Deshmia Ime! Marient Dimushi

Deshmia Ime!
Marient Dimushi