Doktrinat e Bibles: Soteriologjia

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

V. ShenjtErimi

Kjo është një fazë e shpëtimit që është shumë e ngatërruar sot. Studiuesi i Biblës do të mahnitet për ato që ka për të thënë Perëndia rreth shenjtërimit. Shumë është folur për përvojën dhe ne besojmë në të, por le të jemi të kujdesshëm dhe ta lëmë Fjalën e Perëndisë të interpretojë përvojën tonë dhe jo përvoja jonë të interpretojë Fjalën e Perëndisë.

A. Citimi.

“Ky është vullneti i Perëndisë: shenjtërimi juaj; të hiqni dorë nga kurvëria … Sepse Perëndia nuk na thirri në ndyrësi, por në shenjtërim” (1 Thesalonikasve 4:3, 7). “Kishës së Perëndisë që është në Korint, të shenjtëruarve në Krishtin Jezus, të thirrur shenjtorë, bashkë me të gjithë ata që në çdo vend e thërrasin emrin e Jezus Krishtit, Zotit të tyre dhe tonit” (1 Korintasve 1:2). “Sepse ai që shenjtëron dhe ata që shenjtërohen janë të gjithë prej një; prandaj as nuk turpërohet t’i quajë vëllezër” (Hebrenjve 2:11). “Kërkoni paqe me të gjithë dhe shenjtërim, pa të cilin askush nuk ka për të parë Perëndinë” (Hebrenjve 12:14). Shihni gjithashtu 1 Pjetri 1:2; Gjoni 17:17; Eksodi 13:2; Jeremia 2:3; Efesianëve 1:1.

B. Shpjegimi.

1. Shenjtërimi nuk është një përmirësim i mishit. Nuk thuhet kurrë në Shkrim që puna e Frymës së Shenjtë është të përmirësojë natyrën e vjetër. Njeriu natyror nuk mund ta kuptojë Frymën e Shenjtë. Si mund të përmirësohet njeriu natyror nga Fryma? Kjo është e vështirë për t’u thënë, por megjithatë, është e vërtetë që mishi i besimtarit nuk është më i mirë sesa mishi i mëkatarit. Shkrimet thonë “Bëjini të vdesin veprat e mishit”.

2. Shenjtërimi nuk është çrrënjosja e natyrës mëkatare. Ka nga ata që thonë që një besimtar mund të ketë një përvojë pastrimi që do të djegë gjithë natyrën mishore, duke e bërë kështu të pamëkat, të paaftë të kryejë një mëkat. Ne e paralajmërojmë besimtarin që ta vërtetojë përvojën e tij me anë të Fjalës së Perëndisë dhe jo të vërtetojë Fjalën me anë të përvojës.

Për ata që thonë që shenjtërimi është një përvojë me anë të së cilës natyra mëkatare çrrënjoset, le të shkojmë tek Fjala dhe të shohim si është përdorur shenjtërimi: “Do të vajosh altarin e olokausteve dhe tërë orenditë e tij; do të shenjtërosh kështu altarin dhe altari do të jetë shumë i shenjtë” (Eksodi 40:10). Ku është çrrënjosja këtu? A kishte altari një natyrë mëkatare? Ja edhe një shembull tjetër: “Moisiu i tha Zotit: ‘Populli nuk mund të ngjitej mbi malin e Sinait, sepse ti na ke urdhëruar solemnisht, duke thënë: <<Vër kufi rreth malit dhe shenjtëroje>>’” (Eksodi 19:23). A kishte Mali Sinai një natyrë mëkatare? “Edhe priftërinjtë që do t’i afrohen Zotit të shenjtërohen, që Zoti të mos sulet kundër tyre” (Eksodi 19:22). Si mund ta çrrënjosnin priftërinjtë natyrën e tyre mëkatare vetjake? “Ju thoni se ai, që Ati e ka shenjtëruar dhe e ka dërguar në botë, blasfemon, sepse ka thënë: ‘Unë jam Biri i Perëndisë’” (Gjoni 10:36). Këtu flitet për Vetë Krishtin si i shenjtëruar. Nuk bëhet fjalë për natyrë mëkatare këtu! “Dhe unë për ta po shenjtëroj vetveten, që edhe ata të jenë të shenjtëruar në të vërtetë” (Gjoni 17:19). A nënkupton kjo çrrënjosje të natyrës mëkatare? Sigurisht që jo. “Sepse burri jobesimtar është shenjtëruar me anë të gruas, dhe gruaja jobesimtare është shenjtëruar me anë të burrit, sepse përndryshe fëmijët do të ishin të papastër; kurse kështu janë të shenjtë” (1 Korintasve 7:14). A është e mundur për gratë besimtare që të çrrënjosin natyrën mëkatare prej burrave të tyre jobesimtarë? Në qoftë se shenjtërim do të thotë çrrënjosje e natyrës mëkatare, shpjegojeni këtë: “madje shenjtëroni Zotin Perëndinë në zemrat tuaja dhe jini gjithnjë gati për t’u përgjigjur në mbrojtjen tuaj kujtdo që ju kërkon shpjegime për shpresën që është në ju, por me butësi e me druajtje” (1 Pjetri 3:15). Të krishterët mishorë janë të shenjtëruar. Kjo nuk flet për çrrënjosje të natyrës mëkatare (1 Korintasve 1:1-2, 3:1, 3).

3. Shenjtërimi nuk është shtirje (besim sa për sy e faqe). Shenjtërimi nuk është një përkushtim i shtirur e hipokrit dhe nuk është as shenjtëri e rreme. Shenjtërimi nuk dallohet nga mbajtja e një mjekre apo përdorimi i sandaleve me këmbë të zbathura, apo diçka tjetër. Ju mund ta dalloni kur një shenjtërim është i rremë ose i vërtetë.

4. Shenjtërimi nuk është një “bekim i dytë”. Tek 2 Korintasve 1:15 Pali flet për dëshirën për t’i dhënë Kishës një “vepër të mirë” apo përfitim të dytë, jo një “bekim të dytë”. Letra u shkrua për njerëz që tashmë ishin shenjtëruar. (1 Korintasve 1:2 dhe 6:11).

5. Shenjtërimi është “të veçohesh mënjanë”. Ideja rrënjësore është gjithmonë “i vënë mënjanë” ose “ndarje” (veçim). Të shenjtërosh gjithmonë ka kuptimin “të veçosh mënjanë” për një qëllim, qoftë në lidhje me shenjtorin apo mëkatarin. Njerëzit e pashpëtuar mund ta veçojnë ose ta shenjtërojnë veten në mëkat. “Ata që shenjtërohen dhe pastrohen për të vajtur në kopshtet, prapa një idhulli që gjendet në mes, ata që hanë mish derri, gjëra të neveritshme dhe minj, do të konsumohen të gjithë, thotë Zoti” (Isaia 66:17). Jezusi e shenjtëroi Vetveten dhe të themi që Ai e bëri Veten pa mëkat është blasfemi. Sabati (e shtuna) ishte e shenjtëruar dhe e dimë që Sabati nuk kishte natyrë mëkatare.

Përsëri po theksojmë që fjalët “shenjtëri, shenjtërim dhe shenjtor” të gjitha vijnë nga i njëjti kuptim rrënjësor: “i vënë mënjanë”, “i veçuar”. Fjala “shenjtëro” tek Eksodi 13:2, fjala “shenjtëri” në Psalmin 29:2 dhe fjala “shenjtor” tek Psalmi 34:9 janë e njëjta fjalë. Fjala “shenjtëroj” tek Gjoni 17:17, fjala “shenjtor” tek Filipianëve 1:1 dhe fjala “shenjtëri” tek Hebrenjtë 12:10 janë të gjitha nga e njëjta fjalë.

Për shenjtërimin, veçim mënjanë, flitet në tri mënyra:

          a. Pozicional. “Dhe të tillë ishit disa nga ju; por u latë, por u shenjtëruat, por u shfajësuat në emër të Zotit Jezus dhe me anë të Frymës së Perëndisë tonë” (1 Korintasve 6:11). Ne shenjtërohemi në atë çast që besojmë. Shkrimi i mësipërm shpall që ne shenjtërohemi përpara se të shfajësohemi. “Por ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Perëndinë për ju, o vëllezër të dashur nga Zoti, sepse Perëndia ju zgjodhi që në fillim për t’ju shpëtuar, me anë të shenjtërimit të Frymës dhe të besimit në të vërtetën” (2 Thesalonikasve 2:13). Sipas radhës, shenjtërimi zë patjetër vendin e parë. Shihni gjithashtu 1 Pjetri 1:2. Perëndia nuk na lejon kurrë të punojmë për një pozitë. Ai para së gjithash na vë ne në një pozitë të veçuar për Të dhe na thotë që të jemi besnik ndaj këtij pozicioni. Një shenjtor është me të vërtetë njeriu i Perëndisë.

          b. Praktik. “Duke i pasur këto premtime, o të dashur, le ta pastrojmë veten nga çdo ndotje e mishit dhe e frymës dhe ta përfundojmë shenjtërimin tonë në druajtjen e Perëndisë” (2 Korintasve 7:1). “Por rrituni, në hirin dhe në njohjen e Zotit dhe të Shpëtimtarit tonë Jezus Krisht. Atij i qoftë lavdia, tani dhe përjetë. Amen” (2 Pjetri 3:18).

Kjo është gjendja jonë e tanishme e shenjtërimit. Një shenjtor nuk rritet kurrë deri në shenjtërim, por rritet në shenjtërim. Çdo besimtar është një shenjt; megjithatë disa besimtarë nuk veprojnë gjithmonë si shenjtorë. I krishteri i gjallë e ka ende mishin në të dhe i bindet nganjëherë. Atëherë Perëndia, me anë të Jezus Krishtit, nëpërmjet Frymës së Shenjtë, jep qortim. Shihni për këtë Gjoni 17:17; 1 Thesalonikasve 4:3; Hebrenjve 12:10 dhe 2 Korintasve 3:18.

          c. Përfundimtar. Shenjtërimi i përsosur do të ndodhë në të ardhmen, në ardhjen e dytë të Krishtit. “Dhe Zoti shtoftë dhe teproftë në dashurinë për njeri tjetrin dhe për të gjithë, ashtu si edhe ne ndaj jush, për të bërë të pa tundura zemrat tuaja, pa të meta në shenjtëri përpara Perëndisë dhe Atit tonë, në ardhjen e Perëndisë sonë Jezus Krisht bashkë me gjithë shenjtorët e tij. Amen” (1 Thesalonikasve 3:12-13).

C. Kushti.

1. Ana hyjnore.

          a. Nëpërmjet Perëndisë Atë. “Më shenjtëro çdo të parëlindur, ai që çel barkun ndër bijtë e Izraelit, qofshin njerëz apo kafshë; më takon mua” (Eksodi 13:2).

          b. Nëpërmjet Jezus Krishtit Bir. “Prandaj edhe Jezusi, për të shenjtëruar popullin me gjakun e vet, pësoi jashtë derës (së qytetit)” (Hebrenjve 13:12).

          c. Nëpërmjet Frymës së Shenjtë. “Por ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Perëndinë për ju, o vëllezër të dashur nga Zoti, sepse Perëndia ju zgjodhi që në fillim për t’ju shpëtuar, me anë të shenjtërimit të Frymës dhe të besimit në të vërtetën” (2 Thesalonikasve 2:13).

2. Ana njerëzore.

          a. Besimi në veprën shpenguese të Krishtit. “Por prej tij ju jeni në Krishtin Jezus, i cili nga Perëndia u bë për ne dituri, drejtësi, shenjtërim dhe shpengim” (1 Korintasve 1:30).

          b. Studim dhe bindje ndaj Fjalës së Perëndisë. “Ju tashmë jeni të pastër, për shkak të fjalës që ju kumtova” (Gjoni 15:3).

          c. Nëpërmjet nënshtrimit (dorëzimit). “Unë po flas njerëzisht për shkak të dobësisë së mishit tuaj. Sepse ashtu si një kohë i kishit përkushtuar gjymtyrët tuaja për të qenë shërbëtorë të papastërtisë dhe të paudhësisë për të bërë paudhësinë, kështu tani përkushtoni gjymtyrët tuaj për të qenë shërbëtorë të drejtësisë për shenjtërim” (Romakëve 6:19).

          d. Nëpërmjet qortimit. “Sepse Perëndia ndreq atë që do dhe fshikullon çdo bir që i pëlqen … çdo ndreqje, pra, aty për aty, nuk duket se sjell gëzim, po hidhërim; por më pas u jep një fryt drejtësie atyre që janë ushtruar me anë të tij” (Hebrenjve 12:6, 11).

D. Përkufizimi.

1. Shenjtërimi është puna e Krishtit për besimtarin, që e vë mënjanë për Perëndinë.

2. Shenjtërimi është ajo punë e Perëndisë në besimtarin, nëpërmjet Frymës dhe Fjalës, që e kthen besimtarin në mënyrë të vazhdueshme në shëmbëlltyrën e Krishtit.

3. Shenjtërimi është puna e Perëndisë që e përsos besimtarin në ngjashmërinë e Krishtit me anë të shfaqjes së Tij në lavdi.

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës