Doktrinat e Bibles: Ekleziologjia

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

IV. C’ eshtE Kisha?

A. Kisha është një mister.

“Me zbulesë, ai ma bëri të njohur misterin, sikurse ju shkrova më përpara me pak fjalë. Duke i lexuar këto, ju mund të kuptoni cila është inteligjenca ime në misterin e Krishtit, që nuk iu bë i njohur në epokat e tjera bijve të njerëzve, ashtu si iu zbulua tani apostujve të shenjtë dhe profetëve të tij me anë të Frymës, që johebrenjtë të jenë bashkëtrashëgimtarë të të njëjtit trup dhe bashkëpjesëtarë të premtimit të tij në Krishtin nëpërmjet ungjillit … për t’u manifestuar të gjithëve pjesëmarrjen e misterit, i cili nga epokat më të lashta qe fshehur në Perëndinë, i cili krijoi të gjitha gjërat nëpërmjet Jezus Krishtit” (Efesianëve 3:3-6, 9). Një “mister” në Shkrime do të thotë një “e vërtetë e shfaqur për herë të parë”. Në vargjet e mësipërme, Fryma e Shenjtë na tregon që Kisha (Trupi i Krishtit) iu shfaq së pari Apostullit Pal dhe nuk ishte e njohur nga profetët e Dhiatës së Vjetër. E vërteta e Kishës nuk ishte e fshehur në shkrimet e Dhiatës së Vjetër, por ishte e fshehur në Perëndinë.

B. Kisha është një trup, Kreu i të cilit është Krishti.

“Sepse ashtu si trupi është një, por ka shumë gjymtyrë, dhe të gjitha gjymtyrët e të njëtit trup, megjithse janë shumë, formojnë një trup të vetëm, kështu është edhe Krishti. Sepse të gjithë ne jemi pagëzuar në një Frymë të vetëm në të njëjtin trup, qofshin hebrenjtë apo grekët, qofshin skllevërit a të liruarit, dhe të gjithë jemi ujitur në të njëjtin Frymë. Sepse edhe trupi nuk është një gjymtyrë e vetme, por shumë … që të mos kishte përçarje në trup, por të gjitha gjymtyrët të kenë të njëjtin kujdes për njera-tjetrën. Dhe nëse vuan një gjymtyrë, të gjitha gjymtyrët vuajnë; kurse po të nderohet një gjymtyrë, të gjitha gjymtyrët gëzohen bashkë me të. Dhe ju jeni trupi i Krishti dhe gjymtyrët e tij, veç e veç” (1 Korintasve 12:12-14, 25-27).

Trupi është një organizëm i përbërë nga shumë gjymtyrë. Të gjitha gjymtyrët nuk kanë të njëjtin funksion. Kisha nuk është një trup fizik, por një trup frymëror. Besimtarët në Krishtin bëhen gjymtyrë të këtij trupi frymëror me anë të pagëzimit të Frymës. Ka nga ata që thonë që 1 Korintasve 12:13 flet për pagëzimin e ujit, por ky argument mund të kundërshtohet lehtë nga një Shkrim tjetër. 1 Korintasve 12:13 thotë që ne bëhemi gjymtyrë të Trupit me anë të pagëzimit (të Frymës), ndërsa Efesianëve 3:6 deklaron që ne bëhemi gjymtyrë të Trupit me anë të Ungjillit. Në qoftë se 1 Korintasve 12:13 flet për pagëzimin e ujit, atëherë pagëzimi i ujit është një pjesë thelbësore e Ungjillit të Efesianëve 3:6. Megjithatë e dimë se pagëzimi i ujit nuk bën pjesë në Ungjill. Ungjilli është vdekja, varrimi dhe ringjallja e Jezus Krishtit (1 Korintasve 15:1-4).

Ashtu siç është e vërtetë për trupin fizik, është e vërtetë edhe për Trupin frymëror. Kur një gjymtyrë e Trupit vuan, të gjitha gjymtyrët vuajnë bashkë me të. Asnjë i krishterë nuk mund të vuajë përndjekje, pa u lënduar edhe i gjithë Trupi. Një gjymtyrë nuk mund të trishtohet vetëm, por i gjithë Trupi trishtohet bashkë me të. Kur Trupi vuan, vuan edhe Kreu. Kur ne përndiqemi, edhe Krishti përndiqet: “Saul, Saul, përse më përndjek?” (Veprat 9:4).

Mbani mend që Trupi është një organizëm dhe duhet të trajtohet si i tillë. Një ndërtesë, për shembull, mund të riparohet duke i zëvendësuar pjesët e vjetëruara me të reja, por, kur një gjymtyrë e trupit hiqet, siç mund të jetë një dorë, një këmbë, një sy ose diçka tjetër, gjymtyra nuk mund të zëvendësohet kurrë. Në qoftë se do të ishte e mundur që një gjymtyrë e Trupit të Krishtit të humbiste shpëtimin e tij, atëherë Trupi i Krishtit do të gjymtohej, por kjo nuk mund të ndodhë kurrë. Këtu kemi katër nga karakteristikat e Trupit të Krishtit:

1. Njëjtësia. Një trup është një, një tërësi e plotë, një njësi organike. I tillë është Trupi i Krishtit.

2. Pavdekshmëria. Trupi i Krishtit nuk do të vdesë kurrë, sepse është i lidhur me Kreun e gjallë.

3. Shfaqja. Qëllimi i vetëm i Trupit të Krishtit është të shfaqë ose të shpalosë Krishtin. “Sepse për mua të jetuarit është Krishti dhe të vdekurit fitim” (Filipianëve 1:21). “Unë u kryqëzova bashkë me Krishtin dhe nuk rroj më unë, po Krishti rron në mua; dhe ajo jetë që tani jetoj në mish, e jetoj në besimin e Birit të Perëndisë, që më deshi dhe dha veten për mua” (Galatasve 2:20).

4. Shërbesa. Mendimet dhe planet e kreut duhet te kryhen nga trupi. Po kështu edhe Trupi i Krishtit duhet të kryejë vullnetin e Kreut të tij, Zotit Jezus Krisht. Atë që urdhëron Ai, ne duhet ta bëjmë. Vullneti i Tij do të drejtojë lëvizjet tona.

C. Kisha është një ndërtesë.

“Ju, pra, nuk jeni më të huaj, as bujtës, por bashkëqytetarë të shenjtorëve dhe pjestarë të familjes së Perëndisë, të ndërtuar mbi themelin e apostujve dhe të profetëve, duke qenë Jezus Krishti vetë guri i qoshes, mbi të cilin gjithë ndërtesa, e lidhur mirë, rritet për të qenë një tempull i shenjtë në Zotin, në të cilin edhe ju jeni bashkëndërtuar për të qenë një banesë e Perëndisë në Frymë” (Efesianëve 2:19-22). Apostujt dhe profetët e Dhiatës së Re janë themeli i Ndërtesës (Kishës). Ata ishin të parët që besuan në Zotin Jezus dhe ishin të parët që shpallën Jezus Krishtin.

“Edhe ju, si gurë të gjallë, ndërtoheni për të qenë një shtëpi frymërore, një priftëri e shenjtë, për të ofruar flijime frymërore, që i pëlqejnë Perëndisë me anë të Jezus Krishtit” (1 Pjetri 2:5). Ne besimtarët jemi gurë të gjallë të kësaj ndërtese të re të Perëndisë. Kur përbërësit e tempullit të vjetër u ngritën, nuk pati krismë çekiçi, dalte apo sharre. Të gjitha lëndët ishin bërë që më përpara. Kështu jemi edhe ne, sepse u zgjodhëm përpara hedhjes së themelit të botës. Gurët e brendshëm të tempullit nuk mund të shiheshin, sepse ishin të mbuluar me dru kedri dhe me ar. Vetëm ari mund të shihej. Ne, gurët e gjallë të Ndërtesës së Perëndisë, nuk duhet të shihemi. Vetëm Krishti duhet të shihet.

Ashtu si ndërtesa u ndërtua me gurë të ngjyrave të ndryshme, kështu edhe Ndërtesa e Perëndisë është e përbërë nga raca e zezë, e kuqe, e verdhë dhe e bardhë. Perëndia banoi në tempull dhe Ai tashmë banon brenda nesh.

D. Kisha është një nuse.

Disa kanë thënë që Nusja e Krishtit është e njëjtë si Gruaja e Jehovait, që është Izraeli. Megjithatë, ka një Shkrim që e hedh poshtë këtë teori, dhe kjo është Zbulesa 22:17: “Dhe Fryma dhe nusja thonë: ‘Eja!’. Dhe ai që dëgjon le të thotë: ‘Eja!’. Dhe ai që ka etje, le të vijë; dhe ai që do, le të marrë si dhuratë ujin e jetës”. Vargjet e mësipërme shpallin që Fryma dhe Nusja e bëjnë ftesën për mëkatarët që këta të besojnë në Zotin Jezus Krisht. Nëse Nusja është Izraeli, atëherë është Fryma dhe Izraeli që e bëjnë ftesën. Por kjo nuk është e vërtetë, sepse pjesa më e madhe e Izraelit sot është në mosbesim. Kush i fton apo kush i nxit njerëzit për të pranuar Krishtin? Është Kisha dhe jo Izraeli. Prandaj Nusja është Kisha, Trupi i besimtarëve.

Efesianëve 5:25-32 thekson qartë faktin që burri dhe gruaja kanë të njëjtën marrëdhënie si ajo e Krishtit me Nusen e Tij, Kishën. Këtë e shohim veçanërisht në vargjet 28-30: “Kështu burrat duhet t’i duan gratë e veta porsi trupat e tyre; kush do gruan e vet do vetveten. Sepse askush nuk urreu mishin e vet, por e ushqen dhe kujdeset me butësi për të, sikurse edhe Zoti bën me kishën, sepse ne jemi gjymtyrë të trupit të tij, të mishit të tij dhe të kockave të tij”.

1. Nusja është blerë nga Krishti. “Ju, burra, t’i doni gratë tuaja, sikurse edhe Krishti ka dashur kishën dhe e ka dhënë veten e vet për të” (Efesianëve 5:25). Shihni gjithashtu 1 Korintasve 6:19-20. Në vendet e Lindjes burrat i blinin gratë e tyre. Këto para u përdorën për pajë. Krishti e bleu Kishën e Tij me gjakun e Tij të çmuar. Gjaku i Tij është paja e saj përgjithmonë!

2. Nusja është e fejuar me Krishtin. “Jam xheloz për ju me xhelozinë e Perëndisë, sepse ju fejova me një burrë, që t’ju nxjerr para Krishtit si virgjëreshë të dlirë” (2 Korintasve 11:2). Martesa orientale në vendet e Lindjes ndryshon shumë nga martesa që njohim ne. Zakonet lindore të martesës ndodhnin në një mënyrë të tillë: së pari, blihej nusja (ne jemi blerë nga Krishti); së dyti, kryhej ceremonia, duke përuruar periudhën e fejesës, që zgjaste për një vit. Gjatë kësaj kohe nusja trajtohej si gruaja e burrit të saj, por akoma nuk jetonin së bashku. Periudha e pritjes njëvjeçare ishte mbrojtje e familjes së ardhshme. Në qoftë se do të kishte të meta në karakterin dhe sjelljen e nuses, ato do të dilnin në dritë gjatë kësaj kohe. Nusja e Krishtit është tani në periudhën e fejesës. Gjatë kësaj periudhe, të metat e Nuses, nëse ka ndonjë, me siguri do të shfaqen. Historia ka vërtetuar që ka patur shumë që kishin dukjen e perëndishmërisë, por ishin mohues të fuqisë së saj. Këto të meta (këta njerëz) zhduken. Dhe, së fundi, vjen plotësimi i martesës.

3. Nusja është e martuar me Krishtin. “Le të gëzohemi dhe të ngazëllohemi dhe le t’i japim atij lavdi, sepse erdhi dasma e Qengjit dhe nusja e tij është përgatitur! Dhe i është dhënë të vishet me li të hollë, të pastër dhe të shkëlqyeshëm, sepse liri i hollë janë veprat e drejta të shenjtorëve” (Zbulesa 19:7-8). “Atëherë mbretëria e qiejve do t’u ngjajë dhjetë virgjëreshave, të cilat i morën llampat e tyre, dhe i dolën para dhëndrit” (Mateu 25:1). Ky është plotësimi i martesës së Krishtit me Kishën e Tij. Koha e fejesës ka mbaruar. Ajo është tashmë me burrin e saj dhe kështu do të jetë gjithmonë me Të (1 Thesalonikasve 4:17).

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës