Doktrinat e Bibles: Angjelologjia

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

III. PErvijimi (skicimi) i EngjEjve

A. Engjëjt e mirë.

1. Adhurimi i tyre. “Dhe akoma, kur ta shtjerë të Parëlindurin në botë, thotë: ‘Le ta adhurojnë të gjithë engjëjt e Perëndisë’” (Hebrenjve 1:6). Shihni edhe Isaia 6:3; Gjoni 12:41 dhe Zbulesa 5:11-12. Tek Kolosianët 2:18 thuhet që të mos adhurojmë kurrë engjëjt.

2. Shërbesa e tyre.

a. Zbulesa engjëllore. Ata janë në gjendje të çojnë vullnetin e Perëndisë tek njeriu. “Sepse, në qoftë se fjala që u fol nga engjëjt është e patundur dhe çdo shkelje e mosbindje mori një shpagim të drejtë” (Hebrenjve 2:2). Shihni gjithashtu Danieli 8:16-17; Luka 1:11-13 dhe Veprat 1:9-11.

          b. Ruajtja engjëllore. Engjëjt dërgohen për të ndihmuar shenjtorët e Perëndisë. “Ai foli përsëri: ‘Ja, unë po shoh katër burra të palidhur, që ecin në mes të zjarrit, pa pësuar asnjë dëm; dhe pamja e të katërtit i përngjan asaj të një biri të Perëndisë’” (Danieli 3:25). Shihni për këtë edhe 2 Mbretërve 6:15-18 dhe Hebrenjve 1:14.

          c. Nxitja engjëllore. Ata dërgohen për t’u dhënë zemër bijve të Perëndisë. “Sepse këtë natë m’u shfaq një engjëll i Perëndisë, të cilit unë i përkas dhe të cilit unë i shërbej, duke thënë: ‘Pal, mos druaj, ti duhet të dalësh para Cezarit dhe ja, Perëndia ty t’i ka dhënë të gjithë ata që lundrojnë me ty’. Prandaj, o burra, kini zemër të gëzuar, sepse unë besoj në Perëndinë se do të ndodhë pikërisht ashtu siç m’u tha” (Veprat 27:23-25).

          d. Çlirimi engjëllor. Ata dërgohen për të çliruar fëmijët e Perëndisë. “Por një engjëll i Zotit, natën, i hapi dyert e burgut dhe, si i nxori jashtë, tha: ‘Shkoni, paraqituni në tempull dhe i shpallni popullit të gjitha fjalët e kësaj jete’” (Veprat 5:19-20).

          e. Mbështetja engjëllore. “Atëherë djalli e la; dhe ja, u afruan engjëjt dhe i shërbenin” (Mateu 4:11). Shihni gjithashtu Luka 22:43.

          f. Udhëheqja engjëllore. “Dhe një engjëll i Zotit i foli Filipit, duke i thënë: ‘Çohu dhe shko drejt jugut, në rrugën që nga Jeruzalemi zbret në Gaza; ajo është e shkretë’” (Veprat 8: 26). Shihni edhe Zanafilla 24:7; Eksodi 23:20-23; Numrat 20:16 dhe Veprat 10:3-8.

          g. Administrimi engjëllor. Engjëjt plotësojnë vullnetin e Perëndisë. “Bekoni Zotin, ju, tërë ushtritë e tij, ju, tërë ministrat e tij, që zbatoni vullnetin e tij. Bekoni Zotin, ju, të gjitha veprat e tij, në të tëra vendet e sundimit të tij. Shpirti im, beko Zotin” (Psalmi 103:21-22).

                    (1) Në gjykim. “U shpërndafshin si byku nga era dhe engjëlli i Zotit i dëboftë” (Psalmi 35:5). Shihni gjithashtu 1 Kronikave 21:15 dhe 2 Mbretërve 19:35.

                    (2) Në ruajtjen e të shpëtuarve. “Në atë kohë do të dalë Mikaeli, princi i madh, mbrojtësi i bijve të popullit tënd” (Danieli 12:1a). Shihni edhe Hebrenjve 1:14.

                    (3) Në ruajtjen e të vdekurve. “Por ndodhi që lypësi vdiq dhe engjëjt e çuan në gji të Abrahamit; vdiq edhe pasaniku dhe e varrosën” (Luka 16:22).

                    (4) Në shqiptimin e ligjit. “Atëherë, pse u dha ligji? Ai u shtua për shkak të shkeljeve, deri sa të vinte pasardhja së cilës i qe bërë premtimi; dhe ky ligj u shpall nëpërmjet engjëjve, me anë të një ndërmjetësi” (Galatasve 3:19). Shihni gjithashtu Hebrenjve 2:2.

                    (5) Në shoqërimin e Krishtit. “Kurse juve, të munduarve, (do t’u jepet) të preheni bashkë me ne, kur Zoti Jezus Krisht të shfaqet nga qielli me engjëjt e pushtetit të vet” (2 Thesalonikasve 1:7).

                    (6) Në rimbledhjen e Izraelit. “Dhe kur të vijë Biri i njeriut në lavdinë e tij, bashkë me të gjithë engjëjt e shenjtë, atëherë do të ulet mbi fronin e lavdisë së vet” (Mateu 25:31).

                    (7) Në korrjen e fundit të kohërave. “I lini të rriten bashkë deri në të korra. Në kohën e korrjes unë do t’u them korrësve: Mblidhni më parë egjrën, lidheni në duaj për ta djegur; por grurin futeni në hambarin tim” (Mateu 13:30).

B. Engjëjt e këqinj.

Këta janë ndjekësit engjëllorë të Djallit, prandaj për ta është përgatitur ferri.

1. Emërtimi i tyre. Ata janë frymëra të këqija, joshës, të ndyrë dhe demonë. “Dhe kur arriti në bregun tjetër, në krahinën e Gergesenasve, i dolën para dy të demonizuar, që kishin dalë nga varret, dhe ishin aq të tërbuar sa që askush nuk mund të kalonte në atë udhë” (Mateu 8:28). Shihni për këtë edhe Mateu 9:33; 10:1; 12:43; Marku 1:26; 5:2-5; 9:17-20; Luka 6:18 dhe 9:39.

2. Ndarja e tyre.

          a. Të rënë e të lirë.

          b. Të rënë e të lidhur. “Sepse, në qoftë se Perëndia nuk i kurseu ëngjëjt që mëkatuan, por i hodhi në tartar të lidhur me pranga terri që të ruhen për gjyq …” (2 Pjetri 2:4). Shihni edhe Efesianëve 6:12 dhe Juda 6.

3. Engjëjt e lirë.

          a. Veprimtaritë e tyre.

                    (1) Ata mund të hyjnë në trupat e njerëzve. “Ata që e kishin parë ngjarjen, u treguan atyre si ishte shëruar i demonizuari” (Luka 8:36).

                    (2) Ata largohen vullnetarisht nga trupat e njerëzve. “Tani kur fryma e ndyrë ka dalë nga një njeri, endet nëpër vende të thata, duke kërkuar qetësi, por nuk e gjen” (Mateu 12:43).

          b. Energjitë e tyre.

                    (1) Ata e përplasën një njeri dhe nuk e lënduan. “Por Jezusi e qortoi duke thënë: ‘Hesht dhe dil prej tij!’ Dhe demoni, pasi e përplasi përpara tyre, doli prej tij pa i bërë asgjë të keqe” (Luka 4:35).

                    (2) Ata e përplasën një njeri dhe e copëtuan. “Dhe, ndërsa fëmija po afrohej, demoni e përpëliti atë dhe e sfiliti. Por Jezusi e qortoi frymën e ndyrë, e shëroi djalin dhe ia dorëzoi atit të vet” (Luka 9:42).

                    (3) Ata e çuan një njeri në shkretëtirë. “Sepse Jezusi po i jepte urdhër frymës së ndyrë të dilte nga ai njeri, sepse shumë herë e kishte pushtuar dhe ndonëse e kishin lidhur me zinxhirë e me pranga dhe e ruanin, ai i këpuste prangat dhe shtyhej prej demonit nëpër shkretëtirat” (Luka 8:29).

          c. Karakteristikat.

                    (1) Disa janë të shurdhët. “Atëherë Jezusi, duke parë se po vinte turma me vrap, e qortoi frymën e ndyrë duke thënë: ‘O frymë memece dhe e shurdhët, unë po të urdhëroj, dil prej tij dhe mos hyr më kurrë tek ai!’” (Marku 9:25).

                    (2) Disa janë të pagojë. “Dhe dikush nga turma, duke u përgjigjur, tha: ‘Mësues, të prura djalin tim që ka një frymë memece’” (Marku 9:17).

                    (3) Disa janë gënjeshtarë. “Zoti i tha: ‘Në çfarë mënyre?’. Ai u përgjigj: ‘Do të dal dhe do të jem fryma e gënjeshtrës në gojën e tërë profetëve të tij’. Zoti i tha: ‘Do t’ia dalësh me siguri ta mashtrosh; dil dhe vepro ashtu’” (1 Mbretërve 22:22). Shihni gjithashtu 1 Timoteu 4:1.

                    (4) Janë të ndyrë. “Atëherë Jezusi, duke parë se po vinte turma me vrap, e qortoi frymën e ndyrë” (Marku 9:25a).

          d. Fuqia e tyre është e mahnitshme.

                    (1) Ata kontrollojnë trupat e njerëzve dhe të bishave (Marku 5:8:13).

                    (2) Ata shkaktojnë ligësi fizike. “A nuk duhej, pra, të zgjidhej nga këto pranga, ditën e shtunë, kjo që është bijë e Abrahamit dhe që Satani e mbajti lidhur prej tetëmbëdhjetë vjetësh?” (Luka 13:16).

                    (3) Ata shkaktojnë mangësi mendore. “Vazhdimisht, natën dhe ditën, nëpër varre e mbi male, shkonte duke bërtitur dhe duke e rrahur veten me gurë” (Marku 5:5).

                    (4) Ata nxjerrin papastërti morale. “Dhe, sapo Jezusi zbriti nga barka, menjëherë i doli përpara nga varrezat një njeri i pushtuar nga një frymë e ndyrë” (Marku 5:2). Shihni gjithashtu edhe Mateu 10:1.

          e. Ekzistenca e tyre. Fjala “djall” përkthehet shumë më mirë demon. Ka vetëm një Djall, por shumë demonë dhe Djalli është princi i tyre. Në ditët e sotme ekziston edhe ajo që quhet pushtimi me demonë. Misionarët në vende të huaja dëshmojnë për këtë fakt. Njerëzit e pushtuar nga demonët kanë fuqi mbinjerëzore dhe janë krejtësisht të kontrolluar nga demonët.

Theksojmë se demonët kanë folur gjithmonë nëpërmjet gojës së atyre që i mbanin. Demonët në këta njerëz e njohën Zotin Jezus dhe Ai bëri dallim mes demonit dhe njeriut. Atyre nuk u pëlqeu të shtrupëzoheshin, por u pëlqeu që të hidhen në një tufë derrash (Marku 5:1-20).

          f. Dëshmia e tyre. Demonizmi nuk ishte i kufizuar vetëm për kohët e Krishtit. Faktet e provojnë këtë ekzistencë edhe përpara ardhjes së Tij të parë:

                    (1) Katër Ungjijtë e paraqitën demonizmin si diçka që ishte e njohur.

                    (2) Njerëzit nuk tregonin habi për pushtimin e demonëve.

                    (3) Judenjtë shpallnin që dëbonin demonë me fuqinë e tyre (Mateu 12:27).

                    (4) Pas kohës së Krishtit, Etërit Apostullorë të hershëm patën përballime me demonizmin (Mateu 10:1; Marku 16:17; Veprat 8:7).

                    (5) Demonizmi shihet edhe sot në analet e misionarëve modernë (Efesianëve 2:2; 6).

4. Engjëjt e burgosur.

          a. Mëkatet e tyre. “Sepse, në qoftë se Perëndia nuk i kurseu ëngjëjt që mëkatuan, por i hodhi në tartar të lidhur me pranga terri që të ruhen për gjyq …” (2 Pjetri 2:4). Shkrimi i mësipërm tregon shumë qartë se këta engjëj nuk ishin me Satanin kur ai rebeloi. Dëbimi i Satanit ndodhi para kohës së Adamit. Engjëjve këtu u drejtohet sikur kanë mëkatuar që nga koha e Adamit.

Me siguri këta duhet të jenë “bijtë e Perëndisë” që u martuan me “bijat e njerëzve”. “Kur njerëzit filluan të shumohen mbi faqen e dheut dhe u lindën atyre vajza, djemtë e Perëndisë panë që vajzat e njerëzve ishin të bukura dhe morën për gra të gjitha ato që i zgjodhën vetë … Kishte gjigantë mbi tokë në ato kohë, madje edhe më vonë, kur bijtë e Perëndisë iu afruan bijave të njerëzve dhe këto u lindën atyre fëmijë. Ata janë heronjtë që jetuan në kohët e lashtësisë, janë njerëzit e famshëm të këtyre kohëve” (Zanafilla 6:1-2, 4).

Ka nga ata që thonë që “bijtë e Perëndisë” ishin bijtë e Setit dhe që “bijat e njerëzve” ishin bijat e Kainit. Kjo kundërshtohet thjeshtë duke pyetur: “Si mund të lindte Seti bij të Perëndisë?”

Disa të tjerë besojnë që “bijtë e Perëndisë” ishin njerëz të rilindur (të shpëtuar), të cilët u martuan me gra të pashpëtuara, të quajtura “bijat e njerëzve”. Edhe sot shohim që ndodh e njëjta gjë, por nuk lindin gjigantë për shkak të këtij bashkimi të pabarabartë.

Për të qenë të sigurt për interpretimin e saktë, le të gjejmë se kush mund të ishin “bijtë e Perëndisë”. Janë disa persona të quajtur “bijtë e Perëndisë” në Shkrime:

          1. Jezus Krishti—Biri i Perëndisë—me anë të marrëdhënies.

          2. Adami—një bir i Perëndisë—me anë të krijimit (Luka 3:38).

          3. Engjëjt—bijtë e Perëndisë—me anë të krijimit (Jobi 1-2).

          4. Njerëzit e rilindur (të shpëtuar) —bijtë e Perëndisë—me anë të rilindjes (ripërtëritjes) dhe birësimit.

Mbani mend tani, ne jemi vetëm fëmijë të Perëndisë me anë të ripërtëritjes (rilindjes); ne do të shpallemi për të qenë bij në birësimin tonë—“për të dëshmuar shpengimin e trupit tonë”.

Me anë të përjashtimit të thjeshtë, zbulojmë se kush ishin “bijtë e Perëndisë”: Krishti përjashtohet, edhe Adami gjithashtu, përderisa ai kishte kohë që kishte vdekur. Ata nuk mund të ishin njerëz të rilindur, sepse birësimi nuk kishte ndodhur akoma. Kjo lë vend vetëm për engjëjt.

Natyrshëm del pyetja: “A nuk e mësojnë Shkrimet që engjëjt nuk mund të martohen?” Shkrimet nuk e thonë këtë, ato mësojnë që engjëjt nuk martohen në qiell. Njeriu martohet në tokë, por nuk do të martohet në qiell. Atëherë, si u martuan ata me bijat e njerëzve? Ne nuk e dimë, por vargjet pasuese e vërtetojnë pa asnjë dyshim që ata u martuan. Këtë besim tonin e provon jo vetëm Juda 6, që kemi përmendur më sipër, por edhe vargu shtatë që po japim këtu poshtë: “Ai i ruajti me pranga të përjetshme në errësirë për gjyqin e ditës së madhe edhe engjëjt që nuk e ruajtën gjendjen e tyre të parë, po e lanë banimin e tyre, posi Sodoma dhe Gomora edhe qytetet përreth, që u dhanë pas kurvërimit dhe u dhanë pas çoroditjesh seksuale, janë vënë përpara si shembull, duke pësuar ndëshkimin e një zjarri të përjetshëm” (Juda 6-7). Kështu, besoj, që vërtetohet plotësisht se engjëjt mëkatuan në ngjashmëri me Sodomën dhe Gomorën.

Ky bashkim solli një racë gjigantësh—gjigantë nga trupi dhe gjigantë në mëkat. Ata u shkatërruan nga përmbytja. Pushtimi nga demonët ishte pjellor përpara përmbytjes dhe Zoti Jezus na tregoi: “Por, ashtu si qe në ditët e Noeut, kështu do të jetë edhe në ardhjen e Birit të njeriut” (Mateu 24:37). Ky pushtim do të jetë në veprimtari të plotë gjatë Mundimit të Madh (Zbulesa 12), përpara zbulesës së Krishtit në ardhjen e Tij të dytë.

          b. Pozita e tyre. Ata janë hedhur në Tartar, burgu më i brendshëm i Hadesit, të lidhur me zinxhirë në errësirë, duke pritur ditën e tyre të gjykimit (2 Pjetri 2:4).

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës