Doktrinat e Bibles: Eskatologjia - Doktrina e Gjerave te Fundit: Vdekja Fizike.

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

ESKATOLOGJIA

Eskatologjia është doktrina e gjërave të fundit.

I. Vdekja Fizike

Bibla jep gjithmonë informacion të mjaftueshëm për besimin e një të krishteri. Bibla nuk është kurrë një libër thjesht për të kënaqur kureshtjen. Perëndia i mëson qeniet e kufizuara të ecin me anë të besimit në pafundësinë e pashpjeguar.

A. Vdekja nuk është mbarim i të qenit.

Tre mijë e pesëqind vjet më përpara Jobi pyeti: “Nëse një njeri vdes, a do të jetojë përsëri?” Kjo pyetje që është bërë gjatë mijëra vjetëve, bëhet edhe sot në mbarë botën, sepse prek një temë me interes parësor. Duket jo e drejtë—dhe, në fakt, nuk është e drejtë—që njerëzit që ne duam, të vdesin e të varrosen. Perëndia nuk e krijoi njeriun që të vdesë. Ai e krijoi që të jetonte dhe të kishte përbashkësi me Atë (Perëndinë), por mëkati solli vdekjen dhe varrin, kështu që erdhi edhe ndarja nga Perëndia. Nëse Zoti vonon kthimin e Tij, të gjithë që i lexojnë këto fjalë, duke përfshirë edhe autorin, do të vdesin, sepse vdekja ka kaluar mbi të gjithë njerëzit (Romakëve 5:12).

Një poemë zgjat më shumë sesa poeti, zëri në kasetë mund të dëgjohet edhe mbasi këngëtari ka vdekur, fotografitë e njerëzve të dashur mbeten edhe pasi ata kanë vdekur.

Gjërat në këtë tokë nuk janë të barabarta. Të pasurit i kanë shtypur gjithmonë të varfërit, të poshtrit kanë triumfuar gjithmonë mbi të drejtët. Drejtësia njerëzore kërkon një barazim të gjitha gjërave në një jetë pas vdekjes. Ne po jetojmë në një botë që ndryshon. Gushkuqët i ndërtojnë foletë e tyre, ashtu si i ndërtuan në Kopshtin e Edenit dhe kafshët zotërojnë të njëjtat karakteristika si në fillim. Megjithatë njeriu nuk jeton ashtu siç jetonte dikur, qoftë edhe njëzet e pesë vjet më parë. Megjithëse kjo është e vërtetë, përsëri mendja kërkuese e njeriut bën të njëjtën pyetje: “Nëse një njeri vdes, a do të jetojë përsëri?”

Ka një besim të përgjithshëm në një jetë pas vdekjes. Në qoftë se ti shkon në pjesët më të errëta të Afrikës, ku nuk është predikuar kurrë Krishti, do të zbulosh që njerëzit atje besojnë në një jetë pas vdekjes. Pse disa paganë i djegin gratë e tyre? Pse disa varrosin ushqim me trupin? Ata besojnë se i larguari duhet të ketë një shoqërues dhe ushqim në udhëtimin e tij përtej varrit. Egjiptianët sillnin një statut, një libër për udhëtimin dhe e vendosnin me trupin. Pse fluturojnë zogjtë drejt jugut? Instikti në ta vërteton që ka një tokë jugore. Zemra e njeriut dhe instikti i tij i brendshëm janë prova që dëshmojnë që pas vdekjes fizike ka një jetë. Të dyja, fiziologjia dhe filozofia, shpallin që ka një jetë pas vdekjes.

Ka dy vende të përgatitura:

1. Vendi i përgatitur për të krishterin. “Qoftë bekuar Perëndia edhe Ati i Zotit tonë Jezus Krisht, i cili me anë të mëshirës së tij të madhe na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ringjalljes së Jezus Krishtit prej së vdekurish për një trashëgim të paprishshëm, të panjollë dhe të pafishkur, që është ruajtur në qiejt për ju” (1 Pjetri 1:3-4). Tek Filipianët 1:23 apostulli Pal përdori fjalën “ik” për të përshkruar vdekjen. Me këtë ai nuk nënkuptonte që do të pushonte së qeni. “Largohem” do të thotë largohem. A e kishte fjalën që ai të ikte në varr me Krishtin? Sigurisht që jo, sepse Krishti nuk është në varr. Ai është në qiell. 2 Korintasve 5:8 e bën edhe më të qartë çështjen kur thotë: “Jemi të sigurt dhe na parapëlqen më tepër ta lëmë trupin dhe të shkojmë e të banojmë bashkë me Zotin”. Vdekja e një të krishteri është paraqitur si një anije që tërheq spirancën dhe vazhdon lundrimin për në shtëpi; me fjalë të tjera, vdekja e një të krishteri do të thotë “të shkosh në shtëpi”.

2. Vendi i përgatitur për të paperëndishmit (të patënzot). “Zoti di t’i shpëtojë nga tundimi të perëndishmit dhe t’i ruajë të padrejtët që të ndëshkohen ditën e gjyqit” (2 Pjetri 2:9).

B. Vdekja nuk është gjumë i shpirtit.

Fjala “gjumë” në Shkrime, në lidhje me të vdekurit në Krishtin, do të thotë pushoj. Nuk do të thotë pandërgjegjësi. Trupi mund të vdesë, por shpirti dhe fryma nuk do të vdesin kurrë. Në ringjallje, është trupi që ngrihet, jo shpirti dhe fryma. Shkrimet theksojnë qartë që shpirti është larg prej trupit, i pranishëm me Zotin dhe shpirtrat e frymërat janë krejtësisht të zgjuar dhe në dijeni për gjërat rreth tyre. Një ilustrim i përsosur mbi të vërtetën e mësipërme gjendet tek Zbulesa 6:9-10: “Dhe kur hapi vulën e pestë, unë pashë nën altar shpirtrat e atyre që ishin therur për shkak të fjalës së Perëndisë dhe për shkak të dëshmisë që kishin; dhe ata thirrën me zë të madh duke thënë: ‘Deri kur, o Zot, që je i Shenjtë dhe i Vërtetë, nuk gjykon dhe nuk merr hak për gjakun tonë nga ata që banojnë mbi dhe?’”. Këtu shohim shpirtrat e shtrupëzuar, të gjallë, duke arsyetuar me Perëndinë.

Apostulli Pal thotë: “Sepse për mua të jetuarit është Krishti dhe të vdekurit fitim” (Filipianëve 1:21). Me fjalën “të jetuarit” Pali kuptonte që kishte përbashkësi të përsosur me Krishtin e gjallë. Në qoftë se vdekja është fundi, pse do të thoshte Pali: “dhe të vdekurit fitim”?

C. Vdekje do të thotë ndarje.

Vdekja në Shkrime gjithmonë nënkupton “ndarje”. Vdekja fizike është ndarja e shpirtit nga trupi. Vdekja frymërore është ndarja përfundimtare, e plotë dhe e përjetshme nga Perëndia (Zbulesa 21:8).

Fjala “jetë” do të thotë bashkim (Gjoni 3:16). Vdekja do të thotë “ndarje” (Romakëve 8:35, 39). Ego-ja, Uni, jeton në shtëpinë e mishit. Ju nuk jeni një trup, që ka shpirt dhe frymë, por jeni shpirt dhe frymë që zotëron një trup. Shkencëtarët më parë tregonin që trupat ku jetojmë, ndryshojnë çdo shtatë vjet, kurse tani ata thonë që trupat ndryshojnë çdo shtatë ditë. Trupat tanë mund të ndryshojnë, por ne vetë, domethënë ego-ja jonë (uni), nuk ndryshon kurrë. Njerëzit nuk mund të na shohin ne, egon (unin), por vetëm shtëpinë ose çadrën në të cilën banojmë. Vdekja është largimi nga kjo shtëpi (2 Pjetri 1:13-14; Filipianëve 1:21, 24; Galatasve 2:20; 2 Korintasve 5:6-7; Gjoni 19:26; Luka 16:26; 2 Timoteu 4:6; 2 Korintasve 12:2). Njerëzit kanë varrosur trupa për gjashtë mijë vjet, por vetëm trupat dhe jo njerëzit.

Shpirti është mbajtësi i ndjenjës dhe i oreksit. Nga Shkrimi besojmë që shpirti është kopja e saktë e trupit. Fryma është mbajtësi i inteligjencës së njeriut. Kur Samueli u thirr me kërkesën e Saulit, ishte fryma e tij që u duk, jo trupi i tij. Kështu, vdekja nuk është një rreth ose një katror. Ne nuk do të jemi pa formë nëse largohemi nga kjo jetë, por shpirtrat dhe frymët tona do të jenë plotësisht të ndërgjegjshëm, duke qenë në të njëjtën formë e trajtë ashtu si trupat tanë.

Kujtesa mund të gjendet në tru, por truri nuk është burimi i mendimit. Ne mund të mbajmë mend gjëra që kanë ndodhur dhjetë vjet më përpara, por nuk kemi të njëjtin tru që kishim dhjetë vjet më përpara. Unë zotëroj një tru, por truri nuk është Uni. Vdekja thjesht nënkupton, “unë kam ikur (larguar)”, pra, jam ndarë nga trupi im.

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Bibles