Doktrinat e Bibles: Eskatologjia - Doktrina e Gjerave te Fundit: Ardhja e Dyte e Krishtit.

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

IV. Ardhja e DytE e Krishtit

A. Rëndësia e doktrinës.

Është thënë që një në njëzet e pesë vargje të Dhiatës së Re flet për Ardhjen e Dytë, ndërsa në Dhiatën e Vjetër janë tetë vargje në lidhje me Ardhjen e Dytë për çdo varg në lidhje me Ardhjen e Parë. Në premtimin e Shpengimtarit (Zanafilla 3:15), Ardhja e Dytë është përmendur përpara Ardhjes së Parë. “Do ta shtypë kokën [ndodh në Ardhjen e Dytë] dhe ti do t’i plagosësh thembrën e tij [ndodhi në Ardhjen e Parë]”.

1. Dëshmia e Zotit Tonë. “Dhe kur të shkoj e t’ju përgatis vendin, do të kthehem dhe do t’ju marr pranë meje, që aty ku jam unë, të jeni edhe ju” (Gjoni 14:3). Shihni gjithashtu Mateu 24-25; Mark 13 dhe Luka 21.

2. Dëshmia e engjëjve. “Burra Galileas, pse qëndroni e shikoni drejt qiellit? Ky Jezus, që u është marrë në qiell nga mesi juaj, do të kthehet në të njëjtën mënyrë, me të cilën e keni parë të shkojë në qiell” (Veprat 1:11).

3. Dëshmia e Pjetrit. “Ai të dërgojë Jezus Krishtin që ju ishte predikuar më parë juve” (Veprat 3:20). Shihni gjithashtu 1 Pjetri 5:4 dhe 2 Pjetri 1:16.

4. Dëshmia e Palit. “Përherë i faleminderit Perëndisë tim për ju, për hirin e Perëndisë … sepse në atë ju u bëtë të pasur në të gjitha, … kaq sa nuk ju mungon asnjë dhunti, ndërsa prisni zbulesën e Zotit tonë Jezus Krishtit” (1 Korintasve 1:4-7). Shihni edhe Romakëve 11:26; 1 Korintasve 15:23; 2 Korintasve 5; Filipianëve 3:20; Kolosianëve 3:4; 1 Thesalonikasve (krejt libri); 2 Thesalonikasve 1:7, 10; 1 Timoteu 6:14; 2 Timoteu 4:8; Titit 2:11-14 dhe Hebrenjve 9:28.

5. Dëshmia e Jakobit. Profetët e cituar nga Jakobi, e përfaqësojnë Zotin duke thënë: “Pas këtyre gjerave, unë do të kthehem dhe do ta rindërtoj tabernakullin e Davidit që është rrëzuar, do t’i restauroj gërmadhat e tij dhe do ta ngre përsëri më këmbë” (Veprat 15:16). Shihni gjithashtu Jakobi 5:7.

6. Dëshmia e Gjonit. “Shumë të dashur, tani jemi bij të Perëndisë, por ende nuk është shfaqur ç’do të jemi, por dimë se, kur të shfaqet ai, do të jemi të ngjashëm me të, sepse do ta shohim se si është ai” (1 Gjoni 3:2). Shihni për këtë edhe 1 Gjoni 2:28 dhe Librin e Zbulesës.

7. Dëshmia e Judës. “Dhe për këta profetizoi edhe Enoku, i shtati pas Adamit, duke thënë: ‘Ja, Zoti erdhi me mijërat e tij të shenjtë’” (Juda 14).

B. Kuptimi i Ardhjes së Dytë.

1. Negativ.

          a. Nuk është vdekje. Vdekja është largimi i shenjtorit, jo ardhja e Zotit. Zoti do të vijë, por vdekja ndoshta nuk do të na vijë.

          b. Ardhja nuk është rënia e Jeruzalemit. Ngjarjet tek Luka 21:20-24 dhe 1 Thesalonikasve 4:13-18 nuk ndodhën kur ra Jeruzalemi. Ardhja e dytë e Krishtit është e lidhur me mbledhjen e Izraelit dhe jo me shpërndarjen.

          c. Nuk është ardhja e Frymës së Shenjtë. Krishti tha që Ai do të dërgonte një tjetër (Gjoni 14:16). Ajo që gjendet te 1 Thesalonikasve 4:13-18 nuk ndodhi as kur erdhi Fryma e Shenjtë. Vini re që të gjitha Letrat që flasin për Ardhjen e Dytë, u shkruan pas Rrëshajve.

          d. Kjo ardhje nuk është kthimi i një mëkatari. Në qoftë se kjo është e vërtetë, Ai ka ardhur me miliona herë. Sipas 1 Korintasve 15:51-57, të vdekurit do të duhej të ringjalleshin çdo herë që shpëtohet një shpirt dhe të kthehen në varr, duke pritur për një tjetër për t’u shpëtuar.

          e. Ardhja e Dytë nuk është shpërndarja e krishterimit. Me këtë disa nënkuptojnë përhapjen e Ungjillit, por mbani mend që, ky i njëjti Jezus, një Krisht personal, duhet të vijë përsëri.

          f. Ardhja e Dytë e Krishtit nuk është fundi i botës. Kur Krishti vjen, bota nuk do të shkatërrohet, sepse Ai do të mbretërojë një mijë vjet pasi të shfaqet.

2. Pozitiv.

          a. Ardhja do të jetë një ardhje personale. Gjoni 14:3 thotë: “Unë do të vij”. Ne nuk duhet të presim një frymë, por një Frymë në trup. 1 Thesalonikasve 4:16-17 përdor fjalën “vetë”. Veprat 1:11 thotë “ky Jezus”; asnjë person apo gjë tjetër nuk pritet, veç Krishtit Vetë.

          b. Do të jetë një ardhje e dukshme. “Sepse, si vetëtima që del nga lindja dhe flakëron deri në perëndim, kështu do të jetë ardhja e Birit të njeriut” (Mateu 24:27). Shihni gjithashtu Zakaria 12:10 dhe Zbulesa 1:7.

          c. Kuptimi i fjalëve të përdorura.

                    (1) Parusia. Kjo nënkupton praninë personale, praninë e ardhshme. Kjo nuk është thënë vetëm për ardhjen e Zotit, por edhe për ardhjen e njerëzve të tjerë (1 Korintasve 16:17; 2 Korintasve 7:6-7; Filipianëve 1:26). Në lidhje me ardhjen e Zotit, është çasti kur pushon mungesa dhe fillon prania (Mateu 24:3, 27; 1 Korintasve 15:23; 1 Thesalonikasve 2:9; Jakobi 5:8).

                    (2) Epifania. Kjo do të thotë thjesht “shfaqje”. Është përdorur për të dy ardhjet (2 Timoteu 1:10; 2 Thesalonikasve 2:8; 1 Timoteu 6:14; 2 Timoteu 4:1, 8; Titi 2:13).

                    (3) Apokalupsis. Kuptimi i vërtetë është “zbulim që heq velin” dhe thekson dukshmërinë e kthimit të Zotit (2 Thesalonikasve 1:7; 1 Pjetri 1:7, 13; 4:13). Kjo është përdorur edhe për njerëz (Romakëve 8:19; 2 Thesalonikasve 2:3, 6, 8).

          d. Është një ardhje në dy faza.

                    (1) Kur Krishti vjen për shenjtorët e Tij në ajër. “Ju lutemi, o vëllezër, lidhur me ardhjen e Zotit tonë Jezus Krisht dhe me tubimin tonë me të” (2 Thesalonikasve 2:1). Premtimi i kthimit të Krishtit tek Veprat 1:9-20 u dha përpara se të shfaqej Rrëmbimi. Hebrenjve 9:28 nuk ka të bëjë me Rrëmbimin.

                    (2) Kur Krishti vjen me shenjtorët në tokë. “Dhe për këta profetizoi edhe Enoku, i shtati pas Adamit, duke thënë: ‘Ja, Zoti erdhi me mijërat e tij të shenjtë’” (Juda 14).

                    (3) Këto dy faza janë të ndryshme.

                             (a) Të ndryshme në karakter. “Për popullin e Tij” është një akt besimi; “me popullin e Tij” është një akt gjykimi.

                             (b) Të ndryshme në mënyrë. Njëra është sekret, kurse tjetra është një shfaqje.

                             (c) Të ndryshme në vend. “Për popullin e Tij” në ajër (1 Thesalonikasve 4:17); “me popullin e Tij” në tokë (Zakaria 14:14).

                             (d) Të ndryshme në kohë. “Për popullin e Tij” ndodh përpara Rrëmujës (shqetësimi i Jakobit); “me popullin e Tij” ndodh pas Rrëmujës (ankthi i Jakobit). Në Shkrimet nuk është thënë që duhet të presim shenjat që e paraprijnë ardhjen e Tij për shenjtorët e Tij, por njerëzve u thuhet që të shohim për shenja përpara se Ai të vijë me shenjtorët e Tij (Krahaso 2 Thesalonikasve 2:1-3 me Isaia 13:6-9).

                             (e) Të ndryshme në dispensacion. Ardhja “për shenjtorët e Tij” ndodh në fillimin e dispensacionit të Rrëmujës, kurse ardhja “me shenjtorët e Tij” ndodh në fillimin e dispensacionit të Mijëvjeçarit.

                             (f) Të ndryshme në qëllim. Ardhja “për shenjtorët e Tij” përmbush premtimin e Tij për të mbledhur popullin e Tij (Gjoni 14:3), por ardhja “me shenjtorët e Tij” si një njeri lufte, përmbush premtimin e Tij për të mposhtur armiqtë e Tij (Juda 14).

                             (g) Të ndryshme në lidhje. “Për shenjtorët e Tij” është birësimi i fëmijëve të Perëndisë; “me shenjtorët e Tij” është koha që bijtë e Perëndisë i shfaqen botës (Romakëve 8:19, 23).

C. Ngjarjet e Ardhjes së Dytë në lidhje me trupin e Krishtit.

Ndërsa trajtojmë Rrëmbimin e Kishës, ne e kuptojmë faktin që fjala “rrëmbim” nuk është një fjalë biblike. Megjithatë Rrëmbimi është një fakt biblik.

1. Ringjallja e të vdekurve në Krishtin. “Sepse Zoti vetë, me një urdhër, me zë kryeengjëlli dhe me borinë e Perëndisë, do të zbresë nga qielli dhe ata që vdiqën në Krishtin do të ringjallen të parët” (1 Thesalonikasve 4:16). Gjëja e parë që ndodh, është ringjallja e trupit të Krishtit. Kjo do të përfshijë me siguri të gjithë ata që vdesin pa arritur moshën e përgjegjësisë, si foshnjat, ata me mangësi mendore etj. Në qoftë se Krishti nuk vjen, nuk do të ketë ringjallje dhe, nëse nuk ka ringjallje, njeriu do të jetë një frymë e përjetshme. Në qoftë se diamantet mund të bëhen nga bloza, safira nga argjila dhe gurët e çmuar nga rëra, çfarë do të bëjë Perëndia nga trupat tanë? Do të jetë e mrekullueshme, apo jo?

2. Përtëritja e të gjallëve në Krishtin. “Ja, unë po ju them një të fshehtë: të gjithë nuk do të vdesim, por të gjithë do të shndërrohemi në një moment … ne do të shndërrohemi … dhe ky i vdekshëm të veshë pavdekësinë” (1 Korintasve 15:51-53). I krishteri është njeriu që nuk pret vdekjen, por pret fitimtarin mbi vdekjen. Fjalët “ne nuk do të flemë” do të thonë ne nuk do të vdesim. Çfarë shprese e lavdishme që është! Çfarë britme do të jetë atë ditë! “O vdekje, ku është gjëmba jote? O ferr, ku është fitorja jote?” (1 Korintasve 15:55). A nuk është një shpresë e bekuar që ne mund të shkojmë pa vdekur? Asnjë njeri, madje as edhe një i krishterë nuk dëshiron të vdesë. Kjo është e natyrshme. Megjithatë i krishteri është i vetmi njeri, i cili ka një shpresë që të mos e shohë kurrë vdekjen. Po, ne e dimë që Shkrimi thotë: “Është e caktuar që njerëzit të vdesin vetëm një herë”, por Shkrimi nuk thotë vetëm të gjithë njerëzit. Ndryshimi ynë që jemi gjallë dhe mbetemi në ardhjen e Tij nuk është vdekje, sepse ne nuk do të vdesim të gjithë!

3. Rrëmbimi i të gjithëve në Krishtin. “Ju lutemi, o vëllezër, lidhur me ardhjen e Zotit tonë Jezus Krisht dhe me tubimin tonë me të, të mos lejoni që menjëherë t’ju prishet mendja ose të trazoheni as prej fryme, as prej fjale, as prej ndonjë letre gjoja të shkruar prej nesh, thua se ja, erdhi dita e Krishtit” (2 Thesalonikasve 2:1-2). Shkrimi i mësipërm dhe fraza “të gjithë do të shndërrohemi” e zhduk mundësinë e një rrëmbimi të pjesshëm. Krejt Trupi i Krishtit do të rrëmbehet (ngrihet lart). Trupi i Krishtit do të jetë i plotë. Asnjë pjesëtar i Trupit të Tij nuk do të lihet që të përshkojë Rrëmujën. Disa thonë: “Si mund të ndodhë kjo”? Perëndia e mori lart Elijan pa vdekur dhe po aq lehtë Ai mund të marrë një milion ose dhjetë milionë njerëz të tjerë.

Rrëmbimi i Kishës do të shkaktojë një ndarje të madhe. Të gjithë jobesimtarët do të lihen këtu që të përjetojnë Rrëmujën. Rrëmbimi i Kishës do të jetë mënyra e një bashkimi të madh. “Pastaj ne të gjallët, që do të kemi mbetur, do të rrëmbehemi bashkë me ata mbi retë, për të dalë përpara Zotit në ajër dhe kështu do të jemi përherë bashkë me Zotin” (1 Thesalonikasve 4:17). Ç’fjalë e mrekullueshme është fjala “bashkë”! Të gjithë të dashurit tanë në Krishtin “së bashku” edhe njëherë!

Duhet të “rrojmë me urtësi, me drejtësi dhe me perëndishmëri në këtë jetë, duke pritur shpresën e lume dhe të shfaqurit e lavdisë të të madhit Perëndi dhe të Shpëtimtarit tonë Jezus Krisht” (Titi 2:12-13). Çfarë kuptojmë kur themi “duke pritur Krishtin”? Nuk do të thotë që ne besojmë që Ai mund të vijë në çdo çast, por presim që Ai të vijë. A po e prisni sot? A po e prisni sonte? Ky është kuptimi i shprehjes “duke e pritur Atë”.

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës