Doktrinat e Bibles: Eskatologjia - Doktrina e Gjerave te Fundit: Mundimi.

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

VI. Mundimi

Ka tre Mundime (fatkeqësi) të ndryshme në Shkrime dhe do të ketë ngatërresë në qoftë se nuk dallohen prej njëra-tjetrës. Ndërsa Fjala thotë që Trupi i Krishtit po duron mundime (dhimbje), thuhet gjithashtu që Izraeli do të ketë fatkeqësi. Atëherë do të jenë tre vjet e gjysëm të Mundimit të madh, aq sa bota nuk do ta ketë parë kurrë. Në këtë pikë shumë njerëz ngatërrohen me kombinimin e këtyre të trejave në një fatkeqësi. Megjithatë ato janë të ndara në mënyrë të qartë. Së pari, është Mundimi i Kishës, që është për Trupin e Krishtit dhe është tani i pranishëm. Së dyti, është Mundimi i njohur si Ankthi i Jakobit, që zgjat shtatë vjet dhe është në të ardhmen. Së fundi, është Mundimi i Madh, që fillon në mes të Ankthit të Jakobit dhe zgjat për tre vjet e gjysëm. Mundimi i parë është për Kishën dhe shkaktohet nga Satani. Mundimi i dytë është mbi Izraelin dhe shkaktohet nga Perëndia. Mundimi i Madh shpallet mbi Izraelin dhe mbi botën dhe do të shkaktohet nga Perëndia nëpërmjet Satanit.

A. Mundimi i Trupit të Krishtit.

Nuk mund të mohohet fakti që Kisha është duke duruar mundime. “Sepse, edhe kur ishim midis jush, ju parashikuam se do të heqim vështirësi, pikërisht sikurse ndodhi, dhe ju këtë e dini” (1 Thesalonikasve 3:4). “Të gjithë ata që duan të rrojnë me perëndishmëri në Krishtin Jezus do të përndiqen” (2 Timoteu 3:12). Është natyra e Kishës që të vuajë. Bota shtrihet në duart e të paudhit; ne, duke qenë me origjinë hyjnore, do të përndiqemi nga Satani dhe kohorta e tij. Kisha është një Trup dhe është e natyrshme për të që të vuajë. Një pjesëtar nuk mund të ketë dhimbje, pa pasur dhimbje i gjithë Trupi.

Pali, duke iu folur kolosianëve, tha: “Dhe tani gëzohem për vuajtjet e mia të cilat po i heq për shkakun tuaj dhe po e plotësoj në mishin tim atë që u mungon mundimeve të Krishtit për Trupin e vet, që është kisha” (Kolosianëve 1:24). Vini re që fjala “mundime” është fjala greke “thlipsis”, që do të thotë fatkeqësi. Është e njëjta fjalë që është përdorur për Mundimin dhe për Mundimin e Madh. Kështu, ky është Mundimi i Krishtit ose i Trupit të Krishtit, Kishës. Përderisa është e natyrshme për Trupin që të vuajë dhe, ndërkohë, kolosianët nuk ishin duke vuajtur, Palit iu desh të përmbushte diçka që mungonte nga ana e kolosianëve. Ai e thekson një gjë të tillë në këtë varg. Në qoftë se kjo nuk do të ishte kështu, si mund të vuante ai për kolosianët? Sepse Ai nuk kishte qenë kurrë atje. Ai njihte vetëm pak të krishterë atje dhe ishte në Romë, qindra kilometra larg tyre. Si mund të ishte kjo vuajtje e tij në Romë e frytshme për ata në Kolos? Përgjigjja e vetme është që ai duhej të bënte diçka për mungesën e vuajtjes nga ana e kolosianëve. Tek Kolosianët 1:13 Pali flet për Kishën si mbretëria e Birit të dashur të Perëndisë dhe pastaj në vargun 24 thekson vuajtjen e saj ose fatkeqësinë.

Gjoni thotë të njëjtën gjë tek Zbulesa 1:9: “Unë, Gjoni, që jam edhe vëllai juaj dhe pjestar bashkë me ju në pikëllimin, në mbretërinë dhe në durimin e Jezus Krishtit, isha në ishullin që quhet Patmos, për fjalën e Perëndisë dhe për dëshminë e Jezus Krishtit”. Në të vërtetë, Kisha është duke duruar mundime dhe ky është Mundimi i Krishtit.

B. Mundimi i Izraelit.

Një term më i njohur është “Ankthi i Jakobit”. “Medet, sepse ajo ditë është e madhe; nuk pati kurrë ndonjë të ngjashme me të; do të jetë një kohë ankthi për Jakobin, por ai do të shpëtojë prej tij” (Jeremia 30:7). Kjo periudhë zgjat për shtatë vjet dhe është e njohur si java e shtatëdhjetë e Danielit. “Shtatëdhjetë javë janë caktuar për popullin tënd dhe për qytetin tënd të shenjtë, për të t’i dhënë fund shkeljes, për t’i dhënë fund mëkatit, për të shlyer paudhësinë, për të sjellë një drejtësi të përjetshme, për të vulosur vegimin dhe profecinë, për të vajosur vendin shumë të shenjtë. Prandaj dije dhe kuptoje se, që kur ka dalë urdhri të restaurohet dhe të rindërtohet Jeruzalemi deri te Mesia, princi, do të duhen shtatë javë dhe gjashtëdhjetë e dy javë të tjera; ai do të ndërtohet përsëri me sheshe dhe me ledhe, por në kohëra plot ankth. Mbas gjashtëdhjetë e dy javëve Mesia do të vritet dhe askush nuk do të jetë me të. Dhe populli i një princi që do të vijë ka për të shkatërruar qytetin dhe shenjtëroren; fundi i tij do të vijë me një përmbytje, dhe deri në mbarim të luftës janë dekretuar shkatërrime. Ai do të lidhë gjithashtu një besëlidhje me shumë njerëz për një javë, por në mes të javës do t’i japë fund flijimit dhe blatimit; dhe mbi krahët e veprimeve të neveritshme do të vijë një shkatërrues, deri sa shkatërrimi i plotë, që është dekretuar, do të bjerë mbi shkatërruesin (Danieli 9:24-27).

Me anë të këtyre vargjeve mësojmë që shtatëdhjetë javët[1], katërqind e nëntëdhjetë vitet, ishin të vendosura për popullin e Danielit, judenjtë. Që nga koha që doli urdhëri për të rindërtuar Jeruzalemin deri në kohën e vrasjes së Mesisë (Krishtit), ishin gjashtëdhjetë e nëntë javë, ose katërqind e tetëdhjetë e tre vite. Mes javës së gjashtëdhjetë e nëntë dhe të shtatëdhjetë është një zbrazëti, e njohur si Epoka e Kishës, për të cilën Danieli nuk dinte gjë fare dhe madje asnjë profet i Dhiatës së Vjetër nuk e dinte (Efesianëve 3:5). Ne e dimë që këto njëzet javë kanë të bëjnë vetëm me Izraelin. Duhet të pohojmë që vitet gjatë periudhës së Kishës kanë qenë të dobëta për judenjtë. Duket sikur Perëndia i ka braktisur ata, por jo. Pasi të plotësohet Epoka e Kishës, e njohur si “tërësia e johebrenjve” (Romakëve 11:25), kisha do të rrëmbehet dhe Zoti përsëri do t’u kushtojë vëmendje të plotë judenjve (Izraelit). Kjo do të jetë java e shtatëdhjetë, e njohur si Mundimi, që zgjat shtatë vjet.

Kisha nuk do të përshkojë asnjë pjesë të këtij Mundimi shtatëvjeçar. Zbulesa 4-5 e përshkruan plotësisht Rrëmbimin e Kishës përpara Mundimit. Kapitujt 6-19 merren me Mundimin. Mundimi njëjtësohet kur Antikrishti miraton besëlidhjen me judenjtë, dhe mbyllet me zbulesën e Krishtit në gjykim.

C. Mundimi i Madh.

Ndërsa është akoma Ankthi i Jakobit, gjykimi do të dendësohet në tre vjet e gjysëm të fundit të Mundimit. Kjo shënohet nga thyerja e besëlidhjes nga Antikrishti dhe me zbulimin e Antikrishtit si Gënjeshtra. “Ai do të lidhë gjithashtu një besëlidhje me shumë njerëz për një javë, por në mes të javës do t’i japë fund flijimit dhe blatimit; dhe mbi krahët e veprimeve të neveritshme do të vijë një shkatërrues, deri sa shkatërrimi i plotë, që është dekretuar, do të bjerë mbi shkatërruesin” (Danieli 9:27). Zoti Jezus e ritheksoi këtë të vërtetë kur Ai i shtoi disa hollësi Shkrimit të cituar më sipër: “Kur të shihni, pra, neverinë e shkretimit, që është parathënë nga profeti Daniel, që ka zënë vend në vendin e shenjtë (kush lexon le ta kuptojë), atëherë ata që janë në Jude, le të ikin ndër male, sepse atëherë do të ketë një mundim aq të madh, sa nuk ka ndodhur kurrë që nga krijimi i botës e deri më sot, dhe as nuk do të ketë më kurrë!” (Mateu 24:15-16, 21). Nga fjalët e Danielit dhe të Zotit Jezus mësojmë që nga mesi i Mundimit Antikrishti e thyen besëlidhjen e tij me judenjtë, u jep fund riteve flijimore dhe e vendos vetveten në vendin e shenjtë që përshkruhet si neveria e shkretimit. 2 Thesalonikasve 2:4 e përshkruan këtë ngjarje në hollësi të shtuara: “… kundërshtari (Antikrishti), ai që lartëson veten mbi çdo gjë që quhet perëndi ose objekt adhurimi, aq sa të shkojë e të rrijë në tempullin e Perëndisë si Perëndi, duke e paraqitur veten se është Perëndi”.

Gjatë këtyre tre vjet e gjysëm të fundit, kur Antikrishti do të kërkojë të adhurohet si Perëndi, njeriu nuk do të jetë në gjendje të blejë ose të shesë pa shenjën e tij (Zbulesa 13:17).

Shumë herë bëhet pyetja: “A do të shpëtohet ndonjë gjatë Mundimit (duke përfshirë edhe Mundimin e Madh)? Po. Njerëzit do të shpëtohen. Largimi i shenjtorëve do t’i bindë shumë jobesimtarë për të vërtetën e Ungjillit, megjithatë këta besimtarë nuk do të jenë një pjesë e Trupit të Krishtit. Disa mund t’i vënë në dyshim këto thënie, duke cituar vargjet: “Atëherë do të shfaqet ky i paudhë, të cilin Zoti do ta shkatërrojë me hukatjen e gojës së tij dhe do ta asgjësojë me të dukurit e ardhjes së tij. Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrrekullish të rreme, dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t'i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës, që të dënohen të gjithë ata që nuk i besuan së vërtetës, por përqafuan ligësinë!” (2 Thesalonikasve 2:8-12).

Vargjet e mësipërme duket sikur mësojnë që, nëse ndonjë e ka kundërshtuar Krishtin përpara Rrëmbimit, nuk do të jetë e mundur që ai të shpëtohet gjatë Mundimit, por ne tërheqim vëmendjen mbi faktin që Perëndia bën që ata t’i besojnë Gënjeshtrës dhe ata nuk do të jenë në gjendje ta besojnë Gënjeshtrën deri në mesin e periudhës së Mundimit, përderisa Antikrishti nuk do të shfaqet deri atëherë si i tillë. Prandaj shtyhemi që të besojmë se ftesa do t’u jepet përsëri njerëzve që të shpëtohen edhe gjatë periudhës së parë të fatkeqësisë, por, në qoftë se ata e kundërshtojnë Krishtin gjatë kësaj kohe, Perëndia do t’u japë mashtrime të mëdha që të besojnë Gënjeshtrën dhe do të jetë e pamundur për ata që të shpëtohen gjatë periudhës së dytë të Mundimit.

Natyrshëm bëhet pyetja: “A do të shpëtohet ndonjë njeri gjatë periudhës së fundit prej 3 vjet e gjysmë?” Zbulesa 7 thotë mjaft qartë që do të shpëtohet një masë e panumërueshme e hebrenjve dhe e johebrenjve gjatë kësaj periudhe, që njihet si Mundimi i Madh. Të shpëtuarit gjatë Mundimit të Madh do të jenë ata që nuk e kanë dëgjuar kurrë Ungjillin dhe nuk e kanë marrë shenjën e bishës. Shpëtimi i tyre do të vijë si pasojë e predikimit të një lëvizjeje të madhe ungjillizuese, që ne besojmë se do të përbëhet nga 144 000 izraelitë (Zbulesa 7:4-8).

Ju mund të pyesni: “Si do të jetë e mundur për ata që të shpëtohen, në një kohë kur Fryma e Shenjtë është larguar nga bota?” Le të shkojmë tek përkthimi CHC dhe të lexojmë: “Misteri i paudhësisë është tashmë në veprim dhe kështu do të vazhdojë derisa ai që e pengon tani, të mos jetë i pranishëm” (2 Thesalonikasve 2:7). Ne besojmë që Fryma e Shenjtë nuk do të largohet nga toka, por do të heqë dorën e Tij frenuese nga njeriu mëkatar dhe do t’ia dorëzojë krejtësisht mëkatit. Fryma e Shenjtë do të jetë akoma këtu, sepse Ai është i kudondodhur. Ai nuk do ta shfaqë Veten gjatë Mundimit të Madh, ashtu siç bëri përpara dispensacionit të hirit. Përsëri ne ju kujtojmë që Mundimi i Madh përfundon me ardhjen e Krishtit në tokë.

[1] Fjala “javë” (në hebraisht “shabua”) do të thotë shtatë; nuk duhet të ketë kuptimin e shtatë ditëve. Në këtë rast, “një javë” (pra, “një shtatë”) është shtatë vjet, jo shtatë ditë (shënim i përkthyesve).

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës